بر طبق ماده 11 قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور حقوقی: دعوا باید در دادگاهی اقامه شود که خوانده، در حوزه قضایی آن اقامتگاه دارد و اگر خوانده در ایران اقامتگاه نداشته باشد در صورتی که در ایران محل سکونت موقت داشته باشد در دادگاه همان محل باید اقامه گردد و هرگاه در ایران اقامتگاه و یا محل سکونت موقت داشته نداشته باشد ولی مال غیر منقول داشته باشد دعوا در دادگاهی اقامه میشود که مال غیرمنقول درحوزه آن واقع است و هرگاه مال غیر منقول هم نداشته باشد خواهان در دادگاه محل اقامتگاه خود اقامه دعوا خواهد کرد.
ماده 13 همان قانون میگوید: در دعاوی بازرگانی و دعاوی راجع به اموال منقول که از عقود قراردادها ناشی شده باشد خواهان میتواند به دادگاهی رجوع کند که عقد یا قرارداد در حوزه آن واقع شده است یا تعهد میبایست در آنجا انجام شود.
افزون بر موارد بالا چنانچه بین طرفین قرارداد مکتوب وجود داشته باشد و هزیک از موارد مورد سوال در قرارداد پیش بینی شده باشد براساس تراضی طرفین و مطابق موارد مورد قرارداد عمل خواهد شد زیرا قانون در مواردی که بین طرفین قراردادی نباشد یا قرارداد وجود دارد ولی پیش بینی های لازم بعمل نیامده باشد قابلیت اجرا پیدا نخواهد کرد.