معروض میدارد، درقانون مسئولیت مدنی ، قاعده این است که هر کسی مسئول کارهای خود باشد و جبران خسارت وارده را علی الاصول کسی برعهده دارد که خطایی مرتکب شده است یا دستور ارتکاب آَن را داده است و وسایل ارتکاب آن خطا را فراهم نموده است.
قوانین کار و تامین اجتماعی به عنوان قوانین آمره شناخته می شوند، از همین روتامین اجتماعی مقررات حمایتی خاصی برای روابط کارگر و کارفرما وضع نموده است و قوانین کار در تأمین ایمنی محیط کار بسیار مؤثرند. قانون کار جمهوری اسلامی ایران نیزاز این امر غافل نبوده و در فصل چهارم علاوه بر ایجاد نهادی تخصصی، برای ابلاغ ضوابط ایمنی و اعتباردهی به ابلاغیه های وزارت بهداشت، وظایف کارفرما را در جهت ایجاد چنین شرایطی روشن ساخته است .
باید گفت وقوع حادثه یا بیماری در کار صرفاً به معنای مقصر بودن کارفرما نیست و در برخی موارد ممکن است به دلیل تقصیر کارگران و یا حوادث غیرمترقبه رخ بدهد.در صورت وقوع بیماری وحادثه ای اگر کارفرما بتواند رعایت ضوابط فنی ونظارت کافی بر کار را از جانب خود اثبات نماید و همچنین دلایلی مبنی برغیرطبیعی بودن ویا سوء عمل کارگر ارائه نماید ،کارفرمااز مسئولیت مبری می شود و کارگر و هر شخص دیگری که وقوع حادثه زیانبار قابل استناد به او باشد ملزم به جبران خسارت هاخواهد شد.